Het Gerecht oordeelt dat tussen Ibumax-Lysin en ibum verwarringsgevaar bestaat in de zin van artikel 8 lid 1 onder b UMVo

Gerecht EU 15 april 2026, IEF 23475, IEFbe 4190; ECLI:EU:T:2026:257 (Vitabalans Oy tegen EUIPO en Hasco TM sp. z o.o. sp.k.). Het Gerecht heeft het beroep van Vitabalans verworpen en daarmee het besluit van de Eerste Kamer van Beroep van het EUIPO van 29 april 2025 in stand gelaten, waarin was geoordeeld dat tussen het aangevraagde Uniewoordmerk Ibumax-Lysin en het oudere Poolse woordmerk ibum verwarringsgevaar bestaat in de zin van artikel 8 lid 1 onder b van Verordening (EU) 2017/1001. Vitabalans had Ibumax-Lysin aangevraagd voor “ibuprofen for use as an oral analgesic” in klasse 5, terwijl Hasco TM oppositie had ingesteld op basis van onder meer het oudere Poolse merk ibum, dat onder meer is ingeschreven voor farmaceutische producten en analgesica in klasse 5. Het Gerecht bevestigde allereerst dat de bijlagen A.6 tot en met A.8, die pas voor het eerst voor het Gerecht waren overgelegd, niet-ontvankelijk waren, omdat de rechtmatigheidstoetsing beperkt blijft tot het feitelijke en juridische kader dat voor de Kamer van Beroep bestond. Verder onderschreef het Gerecht dat het relevante publiek zich in Polen bevindt en bestaat uit zowel het algemene publiek als gezondheidsprofessionals, die bij farmaceutische producten een hoog aandachtsniveau hebben. Ook de warenvergelijking hield stand: “ibuprofen for use as an oral analgesic” valt binnen de ruimere categorieën “pharmaceutical products” en meer specifiek “analgesics” van het oudere merk, zodat de betrokken waren identiek zijn.

Bij de vergelijking van de tekens oordeelde het Gerecht dat de Kamer van Beroep terecht was uitgegaan van een lage visuele, fonetische en begripsmatige overeenstemming, maar dat die beperkte overeenstemming in dit geval toch volstaat voor verwarringsgevaar. Het bestanddeel “ibu” aan het begin van beide tekens zal door het Poolse publiek worden opgevat als een verwijzing naar ibuprofen; dat element is daarom niet rechtstreeks beschrijvend, maar slechts zwak onderscheidend. De elementen “max” en “lysin” in het aangevraagde merk zijn daarentegen beschrijvend en zonder onderscheidend vermogen, omdat zij respectievelijk wijzen op maximale werking en op een ingrediënt van het product. Het Gerecht merkte wel op dat de Kamer van Beroep op één punt een beoordelingsfout had gemaakt door onvoldoende te erkennen dat ook het oudere merk ibum door het relevante publiek in “ibu” en “m” kan worden herkend, maar die fout deed niet af aan de einduitkomst. Doorslaggevend was dat het oudere merk ibum door langdurig en intensief gebruik in Polen voor analgesica een hoog onderscheidend vermogen door gebruik en bekendheid had verkregen, zoals bleek uit verkoopcijfers, reclame-investeringen, marktonderzoeken, onderscheidingen en een beslissing van het Poolse octrooibureau. Tegen die achtergrond mocht de Kamer van Beroep aannemen dat het relevante publiek, ondanks zijn hoge aandachtsniveau, Ibumax-Lysin als een variant of productlijn van ibum kan opvatten. Het beroep op vreedzame co-existentie faalde, omdat daarvoor bij EUIPO geen voldoende bewijs was geleverd, en ook een eventuele handelsvergunning voor het product onder het teken Ibumax-Lysin is juridisch irrelevant voor de merkenrechtelijke beoordeling van verwarringsgevaar. Het Gerecht verwierp het beroep daarom in zijn geheel en besliste dat Vitabalans en EUIPO ieder hun eigen kosten dragen.

72      The applicant submits, in essence, that there is no likelihood of confusion. In particular, the applicant notes that the goods have been offered in coexistence with those of the intervener since 2011 and that the intervener has not brought any action against the registration or the actual use of the ibumax mark on the Polish market, as shown by Annex A.8 to the application. Furthermore, the applicant claims to hold a marketing authorisation for its goods under the mark ibumax-lysin, which requires that their name may not be confused with that of another pharmaceutical product.

73      In the present case, in view of the identity of the goods at issue, the low visual, phonetic and conceptual similarity of the signs at issue, and the high degree of distinctiveness of the earlier mark, it must be held that the Board of Appeal was right to find that there was a likelihood of confusion, even though the level of attention of the relevant public is high. In particular, it should be noted that, having regard, inter alia, to the identity of the goods at issue, it cannot be ruled out that consumers – even those with a high level of attention – may consider the mark applied for to be a variant of the earlier mark or the goods covered by the mark applied for to correspond to a line of goods marketed by the proprietor of the earlier mark (see, to that effect, judgment of 10 March 2016, LG Developpement v OHIM – Bayerische Motoren Werke (MINICARGO), T‑160/15, not published, EU:T:2016:137, paragraph 58).

74      Furthermore, it is true that the possibility cannot be ruled out that the coexistence of two marks on a particular market might, together with other elements, contribute to diminishing the likelihood of confusion between those marks on the part of the relevant public (judgments of 3 September 2009, Aceites del Sur-Coosur v Koipe, C‑498/07 P, EU:C:2009:503, paragraph 82, and of 30 June 2015, La Rioja Alta v OHIM – Aldi Einkauf (VIÑA ALBERDI), T‑489/13, EU:T:2015:446, paragraph 70). However, the possibility that the coexistence of the marks on the market could reduce the likelihood of confusion found to exist can arise only if, at the very least, during the proceedings before EUIPO, the party relying on the coexistence duly demonstrated, even if only by means of a body of consistent evidence, that that coexistence is based, first, on the lack of any likelihood of confusion on the part of the relevant public and, second, on actual use that was sufficiently long-standing for it to be able to influence the perception of the relevant consumer (see judgment of 20 March 2024, EFFAS v EUIPO – CFA Institute (CEFA Certified European Financial Analyst), T‑213/23, not published, EU:T:2024:189, paragraph 63 and the case-law cited).